Η Θεσσαλονίκη λέει...

 

Έτσι λέει πληρώνανε τους συμβασιούχους... Τότε γιατί δεν τους κρατήσανε??

Προς τι οι διαμαρτυρίες προ μερικών μηνών ότι δεν θα υπάρχει προσωπικό να λειτουργήσει η Νομαρχία???

Αντώνης ο Μεγαλοπρεπής.

Ερώτηση Πρετεντέρη:

Ο κύριος Μητσοτάκης παραμένει επίτιμος Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας?

Αντώνης Σαμαράς:

«Παραμένει. Το ότι λέει αυτά τα πράγματα και πιστεύει ότι κάνει κακό, εμένα δεν με ενοχλεί. Παραμένει γιατί εγώ πιστεύω στην Ιστορία. Υπήρξε πρωθυπουργός της χώρας. Εγώ υπήρξα και υπουργός του. Το να πούμε ξαφνικά ότι παύεις να είσαι στο χώρο αυτό τιμώμενο πρόσωπο θα ήταν μικροπρέπεια».

Ενώ το να ρίχνεις την κυβέρνησή του είναι μεγαλοπρέπεια…….

Ιάκωβος "αφορίζει" Σαμαρά.

Πάμε λίγο πίσω στην Ιστορία.... 

Άραγε θα συμφωνούσε ο Ιάκωβος με τον Άνθιμο???

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ - Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου 1993.

ΚΑΠΟΤΕ τον συμπαθούσε, τώρα λυπάται για τις πράξεις του. Και είναι μόνον η αρχή... "Καταστρεπτικά ολισθήματα", χαρακτηρίζει ο Αρχιεπίσκοπος Βορ. και Νοτ. Αμερικής Ιάκωβος τις πράξεις του Αντ. Σαμαρά, σε συνέντευξή του στην ομογενειακή εφημερίδα της Νέας Υόρκης "Εθνικός Κήρυκας". Και έσπευσε να αποσαφηνίσει ότι δεν έχει καμία σχέση με τον κ. Σαμαρά.

Ιδού ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα:

-"Ποιες είναι οι σχέσεις σας με τον κ. Σαμαρά?"

-"Τώρα πια δεν έχω καμία σχέση!"

-"Είχατε προηγούμενα?"

-"Ήταν παιδί της Αρχιεπισκοπής μπορώ να πω, όταν σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο πριν από πολλά χρόνια. Και τον συμπαθούσα και τον συμπαθώ ως άνθρωπο, βλέπω όμως τα ολισθήματά του τα οποία είναι καταστροφικά και λυπούμαι πολύ".

Τελικά, μ΄ αυτά και μ΄ αυτά ο Σαμαράς κατάφερε να κάνει δεκάδες Έλληνες διχασμένες προσωπικότητες. Η μια που τον συμπαθεί ως άνθρωπο και η δεύτερη που διαφωνεί για τις πολιτικές επιλογές του.

 

Τόν Μακαριστό, τον είχε διαγράψει από την ΠΟΛ.ΑΝ???

Το σύνδρομο του υπηρέτη (Servant Syndrome)

 

Πολύ τυχεροί οι πολίτες στη Β΄ Θεσσαλονίκης.

 

Πρώτα βγήκε στον Τριανταφυλλόπουλο ο τέως βουλευτής και υφυπουργός, και μας είπε πως όταν πολιτεύθηκε, μίλησε στον κόσμο και τους είπε «ήρθα για να είμαι ο υπηρέτης σας».

 

Έπειτα βγήκε και ο κουμπάρος του τέως βουλευτή, στο Europe1, ένας εκ των υποψηφίων δημάρχων του νέου Δήμου Ωραιοκάστρου, και είπε πως ο Δήμαρχος δεν είναι διοικητής αλλά υπηρέτης των δημοτών…..

 

Ζωή χαρισάμενη για τους ψηφοφόρους-αφεντικά δηλαδή.

 

Να έχετε πάντως το νου σας, γιατί το να έχεις υπηρέτες θεωρείται τεκμήριο διαβίωσης….

 

«Στρατηγική Ελπίδας για την Έξοδο από την κρίση»

Εν μέσω οικονομικής κρίσης ο κόσμος, εν μέσω κρίσης ταυτότητας στη Ρηγίλλης, βγήκε ο Αντώνης και έδωσε στους Έλληνες, επιδότηση 2%  για δέκα χρόνια του στεγαστικού επιτοκίου.

Και αφού το έκανε η Ρουμανία όπως είπε και ο κύριος Μηταράκης, και η λίστα για τα ψώνια του Έλληνα μεγάλωσε, και το καλάθι της νοικοκυράς γέμισε.

ΤΥΡΙ, ΡΥΖΙ, ΓΑΛΑ, ΨΩΜΙ, ΝΤΟΜΑΤΕΣ, ΕΛΙΕΣ, ΣΠΙΤΙ…..

Το δεξιό ΠΑΣΟΚ και η αριστερή Νέα Δημοκρατία.

Στη διαχρονική πορεία του δικομματισμού, είδαμε τους δύο βασικούς μονομάχους, αγωνιζόμενους για την επικράτηση και την επιβίωσή τους, να νοθεύουν τακτικά την ιδεολογική τους ταυτότητα.

Οι σοσιαλιστοεκσυγχρονιστές του Σημίτη ξεπέρασαν σε δεξιοφροσύνη την δεξιά, και οι δεξιοπροοδευτικοί του Καραμανλή ξεπέρασαν σε αριστεροφροσύνη την αριστερά.

Στους ελιγμούς τους αυτούς, η πορεία τους πάντα περνούσε από το κέντρο.

Από τη μεγάλη ομάδα πολιτών, που στο παιχνίδι του δικομματισμού – που έθεσε τα θεμέλια του το 1974 και άντεξε μέχρι σήμερα- βρέθηκαν χωρίς εκπρόσωπο.

Άκρα υπάρχουν επειδή υπάρχει κέντρο.

Ο χώρος που συνδέει και συνθέτει τα άκρα.

Το σημείο που έχεις οπτική επαφή και με τις δύο πλευρές.

Το σημείο από όπου βλέπεις  τα θετικά και αρνητικά των δυο πλευρών και βελτιώνεις τον εαυτό σου.

Εκεί που μπορείς να δώσεις ώθηση στον ιδιωτικό τομέα, χωρίς να αφήσεις στην άκρη τον άνθρωπο.

Ο χώρος, που δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει τον πατριωτισμό σου, αλλά ούτε το πραγματικό κοινωνικό σου πρόσωπο.

Ο χώρος που έχει τις γέφυρες επικοινωνίας.

Που μπορείς να αποδεχθείς αλλά και να εκφράσεις, την δεξιά και την αριστερή φιλοσοφία, χωρίς να εξοστρακιστείς στην αντίπερα Σπιναλόγκα.

Και η αλήθεια -όπως θα έλεγες και εσύ, όταν βρεθείς μπροστά σε μια διχογνωμία-, είναι κάπου στη μέση!